View the embedded image gallery online at:
https://andreasschotel.nl/nieuws?start=18#sigProIda9a6a94bc7

In april kondigden we de komst aan van de Colombiaanse Juliana Rios, die in de voetsporen van Andreas Schotel enige tijd in Esbeek zou verblijven om hier, geïnspireerd door Esbeek en zijn inwoners, te werken als kunstenaar. Begin augustus zat de periode van Juliana’s verblijf in Esbeek er op en we kunnen inmiddels terugblikken om een heel geslaagd Artist-In-Residence project.

Op aanraden van Bart van Hoof was de keuze op haar gevallen. En haar openheid en hartelijkheid bleken een garantie voor een voortvarende integratie in de Esbeekse gemeenschap.

De eerste weken van haar verblijf besteedde Juliana aan het kennismaken met ons dorp en het verkennen van de omgeving. Vlotte schetsjes van de mensen op het terras van Schuttershof, aquarelletjes van het landschap dat ze per fiets of lopend op de Andreas Schotel Wandelroute verkende, waren de eerste van haar Esbeekse Scheppingen. 

Met leden van de A.I.R.-werkgroep werden bezoeken aan musea gebracht in Nederland, zoals het Rijksmuseum in Amsterdam, De Pont in Tilburg en het Noord-Brabants Museum in ’s-Hertogenbosch. Vervolgens werd Juliana uitgenodigd mee te gaan naar de prijsuitreiking van Meest Innovatieve Dorp van Nederland. Esbeek won daar en Juliana raakte gefascineerd door de samenwerking tussen de Esbekenaren en wat dit voor het dorp oplevert. De gemeenschapszin, dat is wat Esbeek uniek maakt in haar oberservering en daarmee wilde ze iets doen.

Het vormde de basis voor het belangrijkste kunstwerk dat ze in Esbeek zou maken. Het zou een gouden greep blijken, die het eerste A.I.R.-verblijf tot een succes zou maken: een grote muurschildering! Juliana is goed bekend met deze kunstvorm, die onder de naam murales in Midden en Zuid-Amerika zeer populair is. 

Ondertussen raakte Juliana meer en meer ingeburgerd in het dorp. Allerlei nevenactiviteiten vonden plaats, zoals het concert van haar bezoekende echtgenoot in de tuin van de Familie van Egmond, workshops met schoolkinderen, etentjes in het dorp en schilderopdrachten. 

Maar boven alles kreeg het grootste project gestalte: de muurschildering “Walking Toghether”. Er volgde een oproep aan de Esbekenaren om voor een fotosessie te komen, die als basis voor het kunstwerk zou gaan dienen. De opkomst was groot en zo groeide ook de betrokkenheid van de bevolking met het project sterk. Eenmaal op locatie aan het werk bleek de belangstelling groot. Gedurende de weken dat Juliana bij het viaduct aan het werk was stopten talloze passanten en kwamen vele van de “geportretteerden” de voortgang bekijken. Het project werd zo een echt Esbeeks project dat de steun en interesse van de bevolking had. Het kunstwerk is niet zo zeer een groep portretten van de mensen uit Esbeek, maar eerder de verbeelding van een gemeenschap, een geheel. De kracht van samen.  Al blijft het leuk om jezelf of bekenden op het werk te herkennen natuurlijk. 

Als afronding van het geheel werd een echte onthulling georganiseerd en een kleine tentoonstelling in de voormalige school, waar Juliana haar woon- en atelierruimte had. De belangstelling hiervoor was erg groot, ongeveer 140 mensen werden ontvangen bij de opening van de tentoonstelling, waaronder de burgemeester en de wethouder. De tentoonstelling toonde zowel Esbeekse werken van Andreas Schotel als werken die Juliana Rios tijdens haar verblijf in Esbeek heeft gemaakt. Vele van haar werken betroffen voorstudies voor de grote muurschildering. Het publiek toonde grote waardering voor Juliana en haar werk. Na een toespraak van de Burgemeester en een uitleg door Juliana zelf toog het hele gezelschap in optocht naar het viaduct onder begeleiding van de muziek van Zuutjes Aon. Bij de onthulling volgde nog een toespraak van Bart van Hoof in zowel het Spaans als het Nederlands en dan viel het doek onder trompetgeschal. Een enorm kunstwerk kwam tevoorschijn, met daarop tientallen personen. Velen van de aanwezigen herkenden zichzelf op de schildering. Iedereen was vol lof en het hele publiek kon een toast op het succes van het project uitbrengen. Aan Juliana werd een originele ets van Andreas Schotel cadeau gedaan, als blijk van dank voor deze uitzonderlijke prestatie en de tomeloze inzet die dit van de kunstenares heeft gevergd.

Ook in de dagen na de onthulling kon de tentoonstelling in de oude school bezocht worden. Juliana mocht dagelijks tientallen mensen ontvangen. De belangstelling was ver boven verwachting en toont zonder meer aan hoe groot de belangstelling voor het hele Artist-In-Residence project in Esbeek en omstreken was. 

Stichting Vrienden van Andreas Schotel  

Door: Danny van Vliembergen

View the embedded image gallery online at:
https://andreasschotel.nl/nieuws?start=18#sigProIde66a702751

Van 22 juni t/m 6 oktober 2019 heeft het Andreas Schotel Museum te Esbeek een tentoonstelling ingericht met tekeningen, aquarellen en etsen, die Andreas Schotel in of rondom zijn atelier heeft gemaakt.

Het atelier is de plek, waar een groot deel van het oeuvre is ontstaan. Schetsen die hij elders heeft gemaakt, zijn op het atelier uitgewerkt tot etsen en er gedrukt met hulp van Mari en drukpers. Enkele tekeningen en etsen laten zien, hoe er op het atelier door hemzelf en door leerlingen wordt gewerkt. Maar ook heeft hij er naaktmodellen en bezoekers veelvuldig getekend om zichzelf te oefenen. 

Het eerste atelier mag Andreas Schotel op voorspraak van directeur Melchior Sissingh van de Gasfabriek in 1922 vestigen op het Gemeentelijk Handelsterrein bij de Binnenhaven aan de Rosestraat. Zijn houten atelier met ruimten van 40 en 130 vierkante meter, staat er – min of meer afgesloten van de buitenwereld – tussen kolenhopen en spoorrails. Hij kan er ongestoord werken en heeft er geen last van pottenkijkers. In 1967 moet hij deze plek opgeven en verlaten vanwege nieuwe spoorwegplannen. Hij breekt zijn bedoening af en bouwt het aan de Brielselaan 151 op het terrein van het Rotterdams Havenbedrijf aan de Maashaven onder de vuilverbrandingsschoorsteen weer op. Tot zijn dood in 1984 kan hij er met hulp van Leen Rademaker werken. Dan moet het bouwwerk vóór 1 januari 1986 afgebroken zijn.

Op het atelier moet zich van alles afgespeeld hebben. Schotel heeft er zijn vriendinnen, modellen en kopers van zijn grafiek bijv. Franz Rehmann, Kees Schortemeijer of Herman Vermeer ontvangen, maar ook museumconservator Coert Ebbinge Wubben, met wie hij een goede band heeft. Ongetwijfeld zal collega-etser Johannes Proost, wiens etsplaten Schotel heeft afgedrukt, er zijn gekomen en wie weet, heeft die de voor de nazi’s gevluchte Letlander in Schotels atelier gebracht. In ieder geval heeft in de oorlog het joodse jongetje Max Krzeszower, die zich later Moshe Keny noemt, er een tijdje ondergedoken gezeten. Op het atelier aan de Brielselaan komen leerlingen van zijn vriendin, lerares Leen Rademaker en kinderen uit de buurt bij Schotel aan, die hij in vlotte aquarellen of tekeningen met Wasco-kleurkrijt vastlegt. 

Zoals voor iedere kunstenaar kan het atelier als de centrale plek van handeling beschouwd worden, waar Andreas Schotel een groot deel van zijn leven heeft vertoefd en gewerkt. 

In de gang worden deze keer etsen met Esbeekse onderwerpen gepresenteerd.    

Andreas Schotel Museum Esbeek (dagelijks open van 11.00 tot 16.00 uur, behalve maandag)

in Café Schuttershof

Dorpsstraat 2

5085 EG  Esbeek

Stichting Vrienden van Andreas Schotel

Dorpsstraat 2, 5085 EG, Esbeek | 06 23 154 233 | info@andreasschotel.nl

De Vrienden van Andreas Schotel wordt gesteund door:

Concept, ontwerp & realisatie website: Pulles Media Design