Wie onlangs het Andreas Schotelmuseum heeft bezocht heeft kunnen zien dat het interieur is verrijkt met een aantal nieuwe onderdelen: zo zijn er een mooie legvitrine, een informatiestand, een fraaie consoletafel en een multimediatoepassing geplaatst.

Voor de uitvoering van deze ideeën hebben de Vrienden van Andreas Schotel contact opgenomen met Jos van de Wouw, die als docent aan het Summa-College in Eindhoven is verbonden. De leerlingen van hun afdeling Wonen en Design maken in het derde jaar van hun opleiding een extern project op aanvraag van een klant. De klanten bestaan uit non-profit organisaties zoals scholen, stichtingen en verenigingen, of zorginstellingen.

Naar aanleiding van verschillende project aanvragen beslist het docenten team van de school welk project of projecten gemaakt gaan worden. Dit wordt bepaald aan de hand van de inhoud en de haalbaarheid van een aangeboden project. De aanvraag vanuit Esbeek werd aangenomen en kort daarna verschenen drie Niveau-4 leerlingen van de opleiding Houtmeubel & Interieurbouw op locatie in Esbeek, waar ze de ontwerpen met architect en ontwerper Danny van Vliembergen doornamen.

Daar de leerlingen het gehele traject zelf uitvoeren, van aanneming en in offerte brengen tot en met de uitvoering, kwamen ze zelf kort daarna terug om met het bestuur van de Vrienden van Schotel de offertes te overleggen. Daarna konden ze aan de slag op de werkplaats in het Summa College.

Tussentijds werden Addy van Seeters en Danny van Vliembergen op school uitgenodigd om de voortgang van het project te komen bekijken en kennis te nemen van de manier van werken op de opleiding. Enige tijd later waren de stukken gereed en zijn ze door Jos van de Wouw geplaatst. Perfect passend in het geheel van het museuminterieur. Dat laatste was nog niet zo eenvoudig omdat de kleuren exact moesten aansluiten bij de reeds vele jaren eerder vervaardigdek kasten. De kennis op het gebied van kleurbeitsen van Jos van de Wouw kwam daarbij goed van pas. Hij vervaardigde als vrijwilliger ook het vierde werkstuk: een speciale lijst waarin een touchscreen kon worden geplaatst zodat bezoekers van het museum nu interactief verdere informatie kunnen lezen en beeldmateriaal kunnen bekijken. Het staat nu op de originele ezel van Adreas Schotel als ware het een schilderij. Maar dan wel één waarin zijn hele oeuvre te bekijken is. 

Tijdens de uitleenavond van afgelopen maart was Gertrud Jetten als toehoorder en geïnteresseerde aanwezig. In een persoonlijk gesprek vertelde ze over de bijzondere foto’s die ze maakt. Wij hebben haar gevraagd om daar wat over te schrijven:

Op de facebookpagina ‘As Seen Through Horses’ Ears’, zetten mensen uit de hele wereld foto’s die ze gemaakt hebben tussen de oren van hun paard door.

Er komen landschappen voorbij uit Australië, Nieuw-Zeeland, Scandinavië, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Afrika en zelfs uit Mongolië. En natuurlijk ook foto’s uit Nederland!

De meeste mensen rijden, sommige mennen en een aantal wandelt met hun paard, net als ik. Ik vind het leuk om met mijn pony te wandelen en door het maken van de foto’s wordt het nog leuker. Vroeger reed en mende ik intensief, maar daar ben ik door een blessure mee gestopt.

Meestal maak ik foto’s van het landschap in onze prachtige omgeving, met heide, bossen en vennen, of stillevens van paardenoren en water. Maar ik maak ook vaak foto’s van de beelden of de borden met daarop de etsen of schilderijen van Andreas Schotel. In mijn tekstje bij de foto schrijf ik iets over de Andreas Schotel route en over Andreas Schotel zelf. Daar komen vaak hele leuke reacties op!

Ik vind het een grappig idee dat Esbeek en Andreas Schotel op die manier niet alleen bekender worden in Nederland, maar over de hele wereld. Dat zelfs mensen in Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika iets weten over een klein dorp in Brabant en een kunstenaar die daar woonde.

Hieronder staan een paar foto’s die ik gemaakt heb. De oren onderaan beeld zijn van mijn IJslandse merrie Flikka. Ze heeft meestal weinig geduld om stil te blijven staan en aangezien ze bijna nergens bang voor is, duurt het vaak een tijd voordat haar oren er goed opstaan.

Nieuwsgierig geworden? Kijk dan eens op ‘As Seen Through Horses’ Ears’. Ook als je niet van paarden houdt!

Gertrud Jetten

 

De museumcollectie groeit: een bijzondere schenking

Het Andreas Schotel Museum in Esbeek heeft van mevrouw Lucie J.M.G. Lauwers-de Laat een bijzondere schenking gekregen. Een schenking die bestaat uit een roodkrijttekening van Jakob Smits (1855-1928), uit etsen van Henri Quitellier (1884-1980) en Eugeen Yoors (1879-1975), alsmede uit een serie van 15 kleurenfoto’s van Andreas Schotel in zijn Rotterdamse atelier aan de Brielselaan. Bij de voorbereiding van de tentoonstelling van Dirk Baksteen in het najaar van 2016 zijn de contacten met Lucie Lauwers-de Laat goed tot stand gekomen. Van haar mochten wij een reeks zwart-witfoto’s van Dirk Baksteen lenen, die zij in augustus 1963 in diens atelier heeft gemaakt. Overigens op de tekening van Jakob Smits met twee koeien in een stal is op het passe-partout geschreven: ‘Koestal’, schets van Jakob Smits door Dirk Baksteen geschonken aan Lucie de Laat 1953.

Lucia Johanna Maria Gerarda de Laat is op 30 oktober 1927 in Tilburg geboren, maar haar ouders Jan (Maria Laurentius Marinus Johannes) de Laat (1897-1961) en Elisabeth Smolders (1893-1981) zijn uit Esbeek afkomstig. Bij de familie in Esbeek is zij veel gekomen en zij herinnert zich nog veel van vroeger.

De opleiding ziekenverpleging en maatschappelijk werk krijgt ze bij psychiatrische inrichting Coudewater te Rosmalen en daarna de opleiding kraamzorg in het ziekenhuis van Bergen op Zoom. Zij gaat als verpleegkundige aanvankelijk in Brussel en na een jaar in Antwerpen werken. Daar leert zij Jan (Johannes Franciscus) Lauwers (1926-2011) – een Belg – als patiënt kennen, met wie zij in 1955 trouwt. Het huwelijk zal kinderloos blijven. Na haar huwelijk gaan ze in Deurne bij Antwerpen wonen en zij werkt tot 1983 in het Stuivenbergziekenhuis. Haar man is hevig in kunst geïnteresseerd en ze raken met Dirk Baksteen, Flor Van Reeth en Eugeen Yoors bevriend en vervolgens met nog talloze kunstenaars zoals Broeder Max, Staf De Bruyne, Jaak Goris, Frans Van Immerseel, Frans Mertens, Fernand Naeyaert, Albert Poels, Henri Quitellier, Jan Wouters of priester-schrijver Armand Boni en componist Renaat Veremans.

Omstreeks 1960 beginnen Jan en Lucie exposities van bij hen bekende kunstenaars te organiseren om die financieel te helpen. Ze bekostigen zelf de tentoonstellingen. Jan snijdt de passe-partouts en lijst het werk in. Lucie maakt foto’s voor uitnodigingen en folders en krijgt zo de smaak van het fotograferen te pakken. De reden, waarom zij van vele kunstenaars interessante atelier- en portretopnamen heeft gemaakt. Pater Jozef Nuyens opent veelal de tentoonstellingen. Zo organiseren ze in november 1980 een tentoonstelling met etsen van  Andreas Schotel en Magdaleen Rademaker in het Cultureel Centrum Kasteel van Schoten. In de aanloop naar deze expositie heeft zij in 1979 een reeks foto’s van Andreas Schotel in zijn atelier met een Asahi Pentax geschoten. Omdat zij goed kan ‘kijken’, zijn die van grote documentaire waarde. Wij beelden naast de tekening van Jakob Smits enkele foto’s van Schotel af. 

Het is een genoegen met Lucie Lauwers-de Laat herinneringen op te halen, want ondanks haar bijna 90 jaren heeft zij een goed geheugen. Haarfijn kan ze over de kunstenaars en schrijvers uit hun vroegere vriendenkring verhalen. Ze weet veel over de onderlinge verhoudingen en over hun werk te vertellen.

Peter Thoben, conservator 

Bekijk afbeeldingen